آنان که خاک را به نظر کیمیا کنند
آیا بود که گوشه چشمی به ما کنند
چون حسن عاقبت نه به رندی و زاهدیست
آن به که کار خود به عنایت رها کنند

حافظ

مرو به خانه ارباب بی مروت دهر
که گنج عافیتت در سرای خویشتن است
بسوخت حافظ و در شرط عشقبازی او
هنوز بر سر عهد و وفای خویشتن است

ﺑﺎﺭﯼ بفصل ﮔﻞ، ﻫﻮﺱ ﮊﺍﻟﻪ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﯼ؟
ﯾﻌﻨﯽ ﺑﻬﺎﺭ ﺭﺍ بخوﺩﺕ ﻭﺍﻟﻪ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﯼ؟
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﻦ ﺗﻤﺎﻡ ﺷﺐ ﻭ ﺭﻭﺯ ﺍﺯ ﻏﻤﯽ
ﺩﺭ ﺍﻧﺰﻭﺍﯼ ﺩﺭﺩ ﺧﻮﺩﺕ ﻧﺎﻟﻪ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﯼ؟
ﺩﻟﮕﯿﺮ ﺍﺯ ﺗﻬﺎﺟﻢ ﺍﻧﺪﻭﻩ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭ
ﺧﻮﻧﺎﺑﻪ ﺭﺍ بدﻝ ﭼﻮ ﮔﻞ ﻻﻟﻪ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﯼ؟

م.یوسفی

صدای بال پرستو
صدای پای بهار!
صدای شادی گنجشک ها
صدای بهار!
نگاه و ناز بنفشه
تبسم خورشید
ترانه خواندن باد
جوانه کردن بید.
صدای بوسه باران
صدای خنده گل
صدای کف زدن لحظه ها برای بهار
ف.مشیری

من اگر نیکم و گر بد تو برو خود را باش
هر کسی آن درود عاقبت کار که کشت
ناامیدم مکن از سابقه لطف ازل
تو پس پرده چه دانی که که خوب است و که زشت

حافظ

ز من حکایت مجنون و کوهکن بشنو

که ما فلک زدگان، طفل یک دبستانیم

سلیم طهرانی

ای پادشه خوبان داد از غم تنهایی
دل بی تو به جان آمد وقت است که بازآیی
در دایره قسمت ما نقطه تسلیمیم
لطف آن چه تو اندیشی حکم آن چه تو فرمایی


حافظ

مراد ما وصال توست از دنیا و از عقبی

وگرنه بی شما قدری ندارد دین و دنیا را

چنان مشتاقم ای دلبر به دیدارت که از دوری

برآید از دلم آهی بسوزد هفت دریا را

سعدی